رايكا كارت پستال

 

 

         آه باور نمیکنم که مرا

 

 

        

        با تو پیوستی چنین باشد

 

 

        

        نگاه آن دو چشم شور افکن

 

 

        

         سوی من گزم و دلنشین باشد

 

 

        

           بی گمان زان جهان رویایی

 

 

       

            زهره بر من فکنده دیده ی عشق

 

 

 

       

            می نویسم بر دفتر خویش

 

 

 

    

         جاودان باشی ای سپیده ی عشق

 

 

 

 رايكا كارت پستال

 

   

     دعا کردم بمانی ~  بیایی کنار پنجره

 

 

 

     باز شور ماندن را برایم بخوانی

 

 

 

 

ولی افسوس ~ که تو بهانه ی ساحل

 

گرفتی

 

 

 

 

موج شانه هایت را با خود برد

 

 

 

 

شانه هایی که تنها تکیه گاه من 

 

 

 

 

برای تنهایی و غمها بود

 

 

 

 

 

سالهاست که کنار ساحل تنهایی

 

 

 

 

 

به امید رسیدنت به موجها خیره شده ام

 

 

            

 

                  و برای آمدنت

 

 

 

 

تمام کوچه و خیابانهای دل را چراغانی کرده ام

 

 

          

 

                  کاش زودتر بیایی

 

 

   

     ای یار سفر کرده ی من ...............

 

 

رايكا كارت پستال